Welkom bij suusje

Zaterdagochtend in de chatroom kwam ik hem tegen. Laat ik 'm Marco noemen. Ik zat aan de lijn en ik had al een paar korte gesprekken gehad. "suus met de streepjes is suus van de mailinglijst?" "ja, dat is s-u-u-s" "Dus jouw buikje zit een beetje in de weg?" hihihi (hij reageert op een discussie van de mailinglijst waarin mijn buik ter sprake kwam). Ik ga ongevraagd zijn fluister binnen (tik nog wel even netjes 'klop klop') en geef hem 't adres van suusjes'stek. Ik krijg nog een telefoontje en intussen is hij wezen kijken. "Mijn buikje staat daar niet op natuurlijk. Dat probeer ik altijd een beetje te camoufleren". Hij zegt nauwelijks te kunnen geloven dat ik uit de jaren vijftig stam en ik verzeker hem dat dat toch echt zo is. Hij is 29. Hij vertelt dat hij ook weleens aan de telefoon speelt, maar dan niet via een 0900-nummer. Ik vertel hem dat ik ook weleens aan de telefoon speel maar dan via mijn eigen nummer. We tasten nog een paar zaken af. Ik ken hem van de mailinglist en we kennen allebei iemand van de lijst in het echt. Bang voor een stalker ben ik niet, ik geef wel vaker mijn privé-nummer aan onbekenden. We staan niet in het telefoonboek, dus veel verder komen ze er niet mee. Ik zeg dat ik niet op zoek ben naar een jonge Dom - laat dat in ieder geval duidelijk zijn. Dat komt mooi uit, hij is ook niet op zoek naar een relatie met een ouwe getrouwde vrouw ;) Ik vertel hem dat ik geen pijnsuusje ben. Ik wil graag onderdanig zijn en pijn ondergaan als een Dom dat wil, maar voor mezelf voegt het weinig toe. Hij zegt dat hij ook aan de telefoon niet altijd zachtzinnig te werk gaat als hij iemand aanpakt. Bij zijn telefoonspel moet ik bereid zijn met klemmen of wasknijpers te werken... Het is al meer dan twee maanden geleden dat ik bij X was. Ik heb al heel lang geen Dominant aan de lijn gehad, sowieso al een tijdje geen goed lang telefoongesprek gehad. Minnaar heeft 't druk, X heeft nauwelijks tijd voor me en de emoties rond B zitten hoog. Allemaal zaken waar ik Marco niet mee ga lastig vallen. Ik geef hem mijn telefoonnummer en schakel de lijn uit. Een paar minuten later belt hij. We praten wat en ik voel dat er een enorme hoeveelheid spanning in mijn lijf zit. Ik reageer heel snel op zijn stem, op zijn woorden. Hij twijfelt zelfs even aan mijn oprechtheid en vraagt zich af of ik fake. Gelukkig weet ik hem ervan te overtuigen dat ik zelden fake anders dan bij de 5-minuten-hijgertjes aan de lijn. Maar die merken het verschil toch niet. Op een gegeven moment vraagt hij wat ik aan het doen ben. "Mijn borsten aan het strelen" "Had ik gezegd dat dat mocht?" Oeps. "Nee, maar ook niet dat het niet mocht". Fout antwoord. Heel fout antwoord. Hij stelt de regels en ik heb me daaraan te houden. Ik moet hem niet met woordspelletjes gaan vangen. Daar heeft hij vandaag geen zin in. Hij klinkt bars en ik schiet van de zenuwen in de lach. "Ik ben boos op je en jij lacht daar nog om ook?" Ja, ik kan niet anders dan dat toegeven. Het is niet helemaal wat hij bedoelt, maar eigenlijk heeft hij wel gelijk: ik vind het niet erg dat hij boos is. Als hij maar niet ophangt. Even later vraagt hij me of ik nagels heb. Een beetje. Aan een hand wel, rechts in ieder geval niet aan mijn duim. Ik moet met mijn linkerhand mijn nagels om mijn tepel heen zetten. Au. En met de pijn begint ook mijn lijf harder te schokken. Het was al aan het schokken natuurlijk. Ik schok altijd als ik opgewonden ben en aangeraakt word of als daarover gepraat wordt. Ik moet mijn nagels klem zetten in mijn tepel en een tijdje zo houden. Lichte druk uitoefenen. Net zoveel dat het een beetje zeer doet. We praten verder. Ik wind hem op. Wat ik zeg, mijn stem, wat ik hem vertel over mijn lichaam. Hoe het eruit ziet, hoe het voelt, wat het momenteel doet. Dat hij opgewonden raakt, windt mij weer op. Ik moet rechts ook proberen wat nagels in mijn tepel te zetten. En even later moet ik een beetje aan mijn tepels trekken (AU!!!) en ze een beetje omdraaien (AU AU AU!!!). Daarna mag ik ze loslaten. AU! Heb ik knijpers bij de hand? Ja. Ik ben er al die tijd mee aan het spelen geweest (behalve dan toen ik mijn tepels aan het mishandelen was) in de hoop dat ik ze wat minder strak zou kunnen krijgen. Prompt maak ik er eentje lam. "Pak een andere. Snel" "Ja Marco" Ik moet de knijpers op mijn tepels zetten. Met een beetje moeite lukt het me om ze zodanig op mijn tepels te zetten dat ik er ook een stukje tepelhof bij heb gepakt, zodat de pijn iets minder venijnig scherp is. Maar mijn lijf schokt dat het een lieve lust is en mijn borsten schokken mee. De knijpers dus ook. En iedere schok doet dus zeer. Toch kan ik niet stilliggen. Van de rest van het gesprek herinner ik me niet veel. Ik weet nog dat ik mezelf naar een orgasme streel en daarna nog een keer. Bij de tweede keer komt Marco ook klaar. We spelen bij elkaar ongeveer een uur en aan het eind stelt hij me gerust: "Je bent best wel een beetje een pijnsuusje ook hoor". Fijn. Een uitspraak waar ik wat aan heb :) Als Kees een uurtje later thuis komt, is mijn 'honger' nog lang niet gestild. Ik voel me nog altijd onderdanig en ik vraag hem of hij me mijn polsbanden om wil doen.  Hij klikt ze aan elkaar vast. Ik lig op mijn buik op bed met mijn handen boven mijn hoofd. Hij laat zijn nagels over mijn rug gaan en de rillingen schokken weer door mijn lijf. Op dat moment krijg ik een huilbui en vraagt hij heel bezorgd of er iets is. Jammer. Ik geef half antwoord, maar raak toch een beetje uit de subspace waar ik in zat. Hij kriebelt via mijn dijbeen naar mijn knieholte en ik maak een schopbeweging met mijn voet. Hij geeft me een klap op mijn kont. Ik schop nog een keer en weet hem zover te krijgen dat hij nog een aantal keren slaat als ik schop, tot hij doorheeft dat ik er een spelletje van maak. Dat ik geslagen wil worden. Hij pest me. Hij krabbelt, kietelt, bijt. Verschillende keren slaagt hij erin om me nijdig te maken, te laten reageren, verschillende keren slaagt hij erin dat weer te bedwingen. En ik accepteer dat. Op een gegeven moment vraag ik hem of ik mijn vibrator alsjeblieft mag gebruiken (hij bekent later dat hij even overwogen heeft het te weigeren) en ik werk mezelf in no time naar een enorm orgasme. Als hij me daarna hard neemt waarbij hij af en toe nog eens een klap op mijn kont geeft, kom ik bijna nog een keer. Voor mij was dit een behoorlijke intense subervaring. Voor hem zijn eerste oefening als Dom. En stiekem ben ik best een beetje trots op mijn vanilla-echtgenoot die zo zijn best doet om mij iets te geven van wat ik nodig heb. Nee, mijn Dom zal hij nooit worden. Daarvoor zijn de verhoudingen de afgelopen dertig jaar te vastgeroest in geijkte patronen van gelijkwaardigheid en geven en nemen. Maar in spelsituaties als deze... wie weet hoe ver we nog komen. ©suusje, 2004

terug naar verhaaltjes contact