Welkom bij suusje

De verloting in Bar-X Edje laat me met een knipoog naar binnen. "Zo suus, je bent mooi op tijd. 't Is lekker druk en ze hebben allemaal een of meer lootjes." Ik geef hem een knipoog terug en loop naar de garderobe om me om te kleden. Mijn cape is heerlijk warm en eigenlijk had ik mijn zwarte jurkje wel gelijk aan kunnen doen, maar omdat ik vanavond in mijn eentje hierheen moest, heb ik er toch maar voor gekozen 'in burger' over straat te gaan. Ik ben benieuwd hoe deze avond gaat verlopen. We hebben voor vanavond iets leuks bedacht: een loterij. En suusje is de hoofdprijs! Iedereen krijgt bij binnenkomst een lootje en wie dat wil, kan er meer bij kopen. De opbrengst is voor het kinderziekenhuis hier in de buurt, de prijzen zijn beschikbaar gesteld door de vereniging en door Cor en Karin. Het was een ideetje van mijn Meester. Mijn echtgenoot én mijn Meester zijn er uitgerekend dit weekend geen van tweeën en mijn Meester kent mij goed genoeg om te weten  dat ik me dan licht ga vervelen. Vanavond is de kans dat ik alleen blijf echter bijzonder klein geworden door dit plannetje! Als ik de bar binnenkom is het er inderdaad al gezellig druk. Ik begroet wat bekenden, knik naar wat onbekenden en loop naar een lege kruk. Bij mijn drankje kijk ik om me heen en ik voel de spanning in mijn lijf toenemen. Wie zou mij winnen? Wie zou ik willen dat mij wint? Er zijn behoorlijk wat mensen die ik ken en met verschillende Doms of stellen zou ik best een avondje of een nachtje plezier willen maken! Er komen wat vriendinnen bij me staan en al gauw hebben we de grootste pret. Linda is er met haar nieuwe Vlaamse geliefde. Als zij me winnen ga ik me echt rotlachen! Dat wordt dolle pret vannacht. Linda vraagt of zij en haar lief bij mij thuis mogen slapen vannacht. Ik zeg dat dat uiteraard goed is, maar inwendig moet ik lachen: misschien slaap ik wel helemaal niet bij mezelf thuis vannacht. Het wordt hoe langer hoe drukker en er wordt volop gespeeld. Ik geniet van wat ik zie en van de gesprekken die ik voer en ik kijk steeds gretiger om me heen. Af en toe blijft mijn blik rusten op een man die in zijn eentje aan de andere kant van de bar zit. Hij komt me vaag bekend voor, maar ik kan hem niet thuisbrengen. Nou ja… ik zal hem wel eens bij een of andere gelegenheid hebben gezien. Ik voel dat hij af en toe naar mij ook kijkt, maar ik probeer niet al te veel naar hem te kijken. Het is bijna half twaalf, zo meteen is de verloting en het is niet handig om nu contact met iemand nieuw te leggen. Cor vraagt onze aandacht. Hij heeft een hoge hoed vol lootjes en vertelt van het idee van een verloting om geld in te zamelen voor het nabijgelegen kinderziekenhuis. Er zijn wat kleine prijzen, handboeien, een cane, een zweepje, een boek… En er is een hoofdprijs. Degene die de hoofdprijs wint, krijgt voor 24 uur suusje. Ik hoor de bar gonzen. Kreten van verrassing, sommige van afschuw zelfs. Een slavin voor één dag om te voldoen aan alle wensen. Sommigen hadden wel gespeculeerd over de hoofdprijs, maar dit hadden ze toch niet verwacht. Linda wint de cane. Die komt dus uitstekend terecht! Een bevriend stel zie ik weglopen met de handboeien. Dan wordt het zweepje verloot. Je voelt dat de spanning stijgt wanneer het boek naar iemand gaat die ik niet ken. En er volgen nog wat prijzen. Dan is het tijd voor de hoofdprijs: moi, suusje. Er valt een stilte terwijl Karin met haar hand in de hoge hoed de lootjes nog eens een keertje extra door elkaar husselt. Ze houdt ons in spanning. Lachend doet ze of ze aarzelt en niet weet welk lootje ze zal pakken. Maar dan haalt ze er toch eentje uit. Nummer 42. Wie heeft nummer 42? Ik kijk om me heen en zie de onbekende man aan de overkant zijn hand opsteken. Wow… ik slik even… ik had niet echt op een onbekende gerekend. Zeker vanavond niet, nu er zoveel mensen zijn die ik ken en aardig vind. Ik kijk wat spijtig naar Linda en haar lief en zie dat ze haar schouders ophaalt en me een kushandje toewerpt. Cor controleert intussen het lootje van de man en knikt naar me: hij heeft inderdaad nummer 42. Ik bedank iedereen en loop naar de man toe. Hij kijkt me aan en wijst naar de grond. Naar de rand van de bar liever gezegd, waar je je voeten neer kunt zetten als je op een kruk zit. Hij zegt niets, hij wijst alleen maar nog eens naar die rand. Ik ga zitten en hij neemt zijn plekje op zijn kruk weer in. Ik zit bijna tussen zijn benen en zie alleen nog maar broekspijpen en kousebenen om me heen. Hij verzet een been en ik merk dat ik tegen hem aan leun. Eventjes krijg ik een klein duwtje. Hij weet dat ik er zit. Ik kom een beetje tot rust en ik merk dat ik langzaam ook een beetje aan het dromen sla. Het is een knappe man, ik ben benieuwd wat hij met me doen gaat. En hij komt me echt bekend voor, maar waarvan ken ik hem toch? Ik voel ineens wat beweging naast me. Linda is naast me op het randje komen zitten. Ik probeer omhoog te kijken, maar ik geloof niet dat de man het gemerkt heeft. We beginnen zachtjes met elkaar te praten. Ze vraagt me of ik echt van plan ben om met hem mee te gaan? Jawel, zeg ik, dat was de afspraak. Cor zal zijn gegevens noteren, dat was wel de voorwaarde. Als hij het niet vertrouwt, ga ik niet met deze man mee. En Cor is ook mijn back-up vanavond. Ik heb twee veiligheidstelefoontjes met hem afgesproken. Eentje een half uur na vertrek en eentje twee uur later. Ik geef Linda mijn huissleutel en zeg haar dat ze gerust bij mij thuis kan slapen vannacht en dat ik zal proberen ook haar een keer te bellen. Het lijkt of er uren verstreken zijn als ik ineens voel dat de man opstaat. Ik hoor hem iets tegen Cor zeggen en hij knipt naar mij met zijn vingers. Ik kom overeind. Ik kijk naar Cor en die knikt. "Ga maar mee suus, het is in orde. Ik ken meneer en ik heb zijn gegevens genoteerd." De man loopt in de richting van de garderobe en ik loop achter hem aan. Hij kijkt niet om, pakt zijn jas en wacht tot ik de mijne heb. "Moet je je omkleden?" vraagt hij. "Nee," zeg ik, "ik kan zo mee" en ik sla mijn cape om en pak mijn tas. Hij loopt weer voor me uit naar de deur. Daar draait hij zich om en zegt over zijn schouder heel terloops "oja, voor ik het vergeet, mijn naam is Boris". © suus, 2004

terug naar verhaaltjes contact