Welkom bij suusje
Tilburg
Roze maandag op de kermis.
Tussen twee en drie verzamelen bij Madame en René en vervolgens flaneren over de grootste kermis van Europa. Met echtgenoot Kees en mijn Meester HMM rijd ik om precies twaalf uur weg vanuit het Westland en we zijn om kwart over twee bij Madame en René. Gastvrouw en heer zijn nog niet klaar met hun voorbereidingen. Ik neem tenminste aan dat René iets anders zal dragen dan een omgeslagen badhanddoek. Zijn haar zit wel leuk. Als je tenminste van punk houdt.
E is de volgende gast. Hij is vrijwel geheel gekleed in leer. Op zijn dunne, half doorzichtige tanktop na is alles van leer. Een string, korte laarzen, een lange wikkelrok, een leren vestje. Om Madame en René geen slechte naam te geven bij de buren ook nog een lange leren jas daar overheen. Later zal hij ons nog een kort leren rokje met losse pandjes laten zien en zijn leren corset. Allemaal even mooi!
Als er nog een stel arriveert zit de kamer zo vol, dat ik mezelf een plekje wring tussen HMM en Kees in op de bank. Links mijn Meester, rechts mijn echtgenoot. En zo schipper ik die hele dag tussen die twee. Laveer ik de hele dag tussen die twee klippen door. Binnenkort krijg ik vast mijn zeilbrevet.
Het begon al in de auto natuurlijk. Het is gelukkig zo warm, dat het Kees niet opvalt dat ik mijn hand niet op zijn knie leg. En ik hoop dat hij ook niet merkt dat ik af en toe mijn andere hand naar achteren wring om HMM te kunnen aanraken. Bij Madame en René gaat het verder. Op de vraag naar de verhoudingen noem ik HMM eindelijk zonder voorbehoud mijn Meester. Op de bank zit ik letterlijk tussen twee vuren. Beiden aanraken, Kees gedraagt zich toch weer iets 'haniger' dan normaal, wil me zelfs weer een keer in mijn nekvel grijpen, hetgeen ik nog net kan voorkomen. Op dit soort dagen wil ik me op mijn Meester richten en dat is niet altijd makkelijk op deze manier.
Als HMM en Kees na de koffie ook limonade willen, heeft René alleen nog maar kleine glazen en ik heb al een groot glas.
Hij geeft Kees een klein glas: "breng ik je in de problemen nu suus?"
"Nee hoor, het probleem komt pas als je voor hem (en ik wijs naar HMM) ook met een klein glas komt aanzetten".
Intussen heeft hij mijn glas opnieuw gevuld met Cassis Light. "Ik heb alleen nog maar kleine
glazen".
Ik aarzel geen seconde en geef mijn grote, net gevulde glas aan HMM en pak zelf het kleine glas van René. Gered.
Madame: "Maar misschien is Cassis Light wel helemaal niet wat HMM wil drinken suus!"
Gelukkig weet ik dat dat zijn drankje is (van wat er te kiezen viel dan toch), dus kan ik haar dat vertellen. HMM beaamt het en ik kan weer even opgelucht ademhalen.
Als René zich heeft aangekleed vertrekken we naar de markt. Hij in een klein roze jurkje met een string en kousen eronder en polsbanden om. Ik in mijn kleine zwarte jurkje met alleen een BH eronder en mijn halsband om, die HMM me heeft omgedaan. Als we in de auto stappen geef ik hem de riem van mijn hondje wat vorig jaar is overleden. Het voelt heel vertrouwd om juist die riem te gebruiken. Het was tenslotte ook een heel lief, onderdanig hondje. Als we bij de markt zijn maakt Madame een riem vast aan een van de polsbanden van René en HMM haakt mijn riem aan mijn halsband. Het lijkt wel afgesproken! Zo gaan we de kermis op en trekken we heel wat bekijks. E in zijn leren outfit komt er zelfs wat bekaaid vanaf. Hij trekt vrijwel geen aandacht door zijn houding, ondanks zijn leren rok - hij is er zo vertrouwd mee dat het helemaal niet opvalt.
Over de kermis.
Het is waanzinnig leuk om op een kermis zelf een attractie te zijn. Ik voel me heel erg trots en vrolijk en vrouwelijk. Totaal niet onderdanig, ondanks dat ik door HMM aangelijnd ben. Ik voelde me de hele tijd heel erg veilig. Ook op die stukken waar we bijna door de mensenmassa vermorzeld werden. Ik kon niet verloren lopen, ik zat aan mijn Meester vast. Het was heel leuk om alle blikken te zien. Ik zocht, meer dan anders, oogcontact. Vooral met mannen. Kees vertelde later dat er nogal wat vrouwen zeer afkeurend naar me hebben gekeken; ik heb ze niet gezien, ze zijn me niet opgevallen.
Daar waar het erg druk was, was ik alleen bang dat er mensen zich tussen mijn Meester en mij door zouden willen wringen en dat dat door de riem niet zou kunnen. Maar dat is gelukkig niet gebeurd.
Uiteraard trekt René in zijn roze jurkje veel meer aandacht. Maar de leukste opmerking was toch wel van twee kindjes tegen hun moeder: "Mam, hij zit OOK nog vast aan een kettinkje!!!!!"
En sommige mensen zien gewoon helemaal niks. Je vraagt je af of die niet blind zijn. Je ziet hun blikken rakelings langs René scheren en ze zien hem niet. Of het valt ze niet op dat hij man is. Roze is tenslotte een kleur die op deze Roze Maandag niet opvalt.
HMM maakt mijn riem los als we ergens gaan zitten. Eigenlijk wil ik dat helemaal niet. En toen we na het eten bij de Griek weggingen, heb ik hem dan ook gevraagd of ik binnen alweer vast mocht. Of ik aangelijnd mee naar buiten mocht.
Het deel tussen het terrasje en het restaurant bond hij ook nog mijn handen op mijn rug. Ja, daarvan was ik denk ik wel onder de indruk. Maar niet meer toen ik merkte hoe los hij een en ander geknoopt had. Toen was het meer de kunst om een en ander zo vast te houden dat niemand zou merken dat ik zo los kon. Hij vertelde me later dat hij dat het leukste deel vond. Toen hij me ook vertelde dat hij me expres niet erg vast had gebonden. Het was de eerste keer en het was druk. Ik zou kunnen struikelen in het gedrang! Zorgzaam als altijd, mijn HMM.
Ikzelf vond het stuk na het eten leuker. Het flaneren langs de terrasjes toen het nog licht genoeg was om de riem te laten opvallen en nog niet druk genoeg om hem te missen.
Het was een heerlijke dag.
Op de terugweg leg ik wel gewoon mijn hand op Kees' knie. Het voelt te onnatuurlijk aan om dat niet te doen. En ik wring mijn arm achter de stoel om om HMM aan te raken. Hij masseert mijn schouders en ook dat is heerlijk. Echt heerlijk. Ik loop nog even mee naar boven om afscheid te nemen. HMM doet mijn halsband af en geeft hem terug. Deze keer neem ik hem nog mee naar huis. Later niet meer. Maar dat is een ander verhaal.
©suus, 2004
terug naar
verhaaltjes
contact