Welkom bij suusje

Het is zondag nu. Ik hoef mijn tepels bijna niet eens aan te raken of ik voel ze. Sinds woensdag zijn ze supergevoelig. Er is natuurlijk niets aan te zien. “Kijk, ik heb de elektrische vliegenmepper bij me. Ken je die?” “Nee, laat eens zien.” Ik laat hem zien hoe de elektrische vliegenmepper een vonk geeft als je het knopje ingedrukt houdt en dan het raster tegen je lichaam houdt. Ik gebruik mijn arm als voorbeeld. HJV probeert het ook. Het knopje, het lampje.... het is een goedkope uitvoering, je moet wel even opletten hoe je hem moet gebruiken, maar dat heeft hij gauw door. Hij tovert vonken uit mijn buik, uit mijn dijen, uit mijn borst. Ik ruik de schroeilucht van de haartjes die verbranden. Ik vertel van de vliegen die ik er tegenwoordig ook mee doodmaak. “Dat is zielig, dat ga ik niet doen” zegt hij en hij douwt me achterover op bed. Tsjk. Een vonk uit mijn linkertepel. “Au”. “Ach, arm suusje”, zegt hij “wat ben je toch zielig”. En tegelijkertijd krijgt mijn rechtertepel een schok. Het begon al gelijk goed die middag. Toen ik het koffertje aan het uitpakken was en de speeltjes netjes aan het uitleggen was op de tafel in de hotelkamer, klonk er een korte klop op de deur, die tegelijkertijd geopend werd met een sleutel. HJV kon het nog niet zijn dus ik riep iets als “wie is daar?” maar kreeg nauwelijks antwoord. Ik liep naar de deur en opende die op een kier (ik had alleen mijn kleine zwarte onderjurkje aan). Er stond een vreemde man voor de deur. Met een soort kwastje in zijn hand. “Technische dienst. Ik kom de gootsteen schoonmaken”. “Nu niet” zeg ik en ik doe de deur weer dicht en ook op slot deze keer. Ik vind het niet fijn als er zomaar vreemden onze kamer binnenkomen. Huisvlijt komt er ook uit het koffertje. Blokker is your best friend op sm-gebied: tepelklemmen met een kettinkje ertussen van papierklemmen en nog een stel van gewichtjes om kleedjes op de tuintafel niet weg te laten waaien. Als HJV komt, zit ik beneden bij de ingang op hem te wachten, want ook hier kom je niet bij de kamers zonder kamerpasje. Ik krijg eerst mijn halsband om natuurlijk. En nee,  ik ga geen woord meer wijden aan hoe strak hij zit en dat hij toch niet losser mag. Dat weten we nou wel. Daarna bekijkt hij op zijn gemak alles wat ik klaargelegd heb. Ik ben zeer benieuwd wat hij er van gaat gebruiken. Hij pakt de tepelklemmen met het kettinkje ertussen en zet die op mijn tepels (goh, dat had ik echt niet verwacht). Daarna zet hij de kleine klemmen op mijn kutlippen. En ik krijg na verloop van tijd de ketting die aan mijn tepels bevestigd zit in mijn mond. “Goed vasthouden suusje”. Het past net. Ik kan net de ketting vasthouden met mijn tanden zonder dat ik echt aan mijn tepels trek. Maar ik voel ze intussen wel. En ik kan niet goed meer praten. Een beetje onverstaanbaar mompelen. Een tijdje later lig ik dus op mijn rug op het bed. HJV zit naast me en legt de vliegenmepper even neer. Voorzichtig maakt hij de klemmen van mijn tepels los. “AU!”, dat losmaken voel je nog veel meer dan de klemmen zolang die er op zitten. HJV masseert mijn tepels tot ze iets minder zeer doen. Dan pakt hij de vliegenmepper weer. TSJK. Linkertepel. TSJK. Rechtertepel. Auauau. Maar hij gaat door. Soms een aantal keren achter elkaar links. Soms rechts. Meestal afwisselend, maar zonder ritme en zonder patroon, zodat ik me er niet op kan voorbereiden. Ik ben er aan gewend om met deze vliegenmepper onder handen te worden genomen. Maar nooit eerder op deze manier, nooit eerder zo geconcentreerd op mijn tepels. TSJK. TSJK. TSJK. Het gaat maar door. HJV heeft een eindeloos geduld. Ondertussen kronkelt mijn hele lijf onder de schokjes die ik telkens voel in mijn tepels. “Het is een prachtig gezicht suusje. Je tepels zijn nu heel hard en je tepelhoven trekken helemaal samen”. TSJK. TSJK. En nog eens TSJK. Mijn tepels worden intussen steeds gevoeliger. Hij zuigt nu heel aandachtig en zachtjes op mijn linkertepel. En dan op de rechter. Ik ben intussen al die tijd al een beetje aan het babbelen. Subjes lullen te veel. Echt. Ik heb hem al verteld dat de vliegenmeppers 2,50 kosten bij Blokker. En nu vertel ik hem dat elektriciteit op een vochtige huid heviger aankomt. Stom mens ben ik toch. Maar: “Dat wist ik suusje. HBS-B is nog wel ergens goed voor geweest”. TSJK TSJK TSJK Ik weet niet hoe lang hij bezig is met mijn tepels. Maar ik weet wel dat die kleine schokjes steeds heftiger voelen. En dat mijn lijf steeds harder schokt. Dan ineens: “Op de grond suusje. Op handen en knieën, gezicht tegen de grond”. Ik verwacht een pak slaag, maar ik krijg een neukbeurt. Bevrijdend. Bevredigend. HJV heeft zich Meesterlijk gedragen woensdag: geen blauw plekje, geen schram. Maar mijn tepels voel ik nog steeds. ©suusje, 2010

terug naar verhaaltjes contact