Welkom bij suusje |
|
Zorg dat je om half twee uur hier bent kooksuusje. Je mag alleen je rode jurkje aan onder je lange jas. En je laarzen. En je krijgt een schokverbod. De heenreis bracht veel meer spanning om het weer en de toestand van de weg en de files dan spanning om wat ik aanhad en om wat me te wachten stond. 's Morgens vroeg hier thuis de saus en het toetje gemaakt. Daarna douchen. Nog zorgvuldiger scheren dan anders en uiteraard weer net niet zo glad als ik eigenlijk zou willen. Rode jurkje aan met mijn enkellaarsjes - autolaarsjes in dit geval. Mwah... niet echt sexy. In de tas het eten, wel zeven keer gecontroleerd. En mijn laarzen. In een andere tas een joggingbroek, een paar sokken en een dikke trui. Zoals gezegd: stranden in de sneeuw in mijn kleine rode jurkje staat niet erg hoog op mijn verlanglijstje. Hoewel ik de blik van de wegenwachter wel zou willen zien die mij in mijn rode jurkje uit de berm helpt... Naar beneden. Lange jas aan. Als ik loop valt hij enigszins open natuurlijk. Ook van achteren waar een split zit. Langs de grote hal, waar alle bouwlui zich uiteraard op dat moment verzameld hebben. Spitsroeden. Maar dat is echt mijn idee, want ik geloof niet dat er eentje keek. En dan nog zie je niet dat ik alleen maar mijn rode jurkje aan heb. Installeren in de auto. Jas los is lekker, maar geeft wel heel veel bloot. Eén knoopje een beetje bovenaan vast dan maar. Later toch maar helemaal los. In het zonnetje wordt het knap warm. De rit is geen onverdeeld genoegen. Via Amsterdam doe ik er ruim twee-en-half uur over maar de file op de A12 is geen optie. Drieëntwintig kilometer staat er! Een sneeuwbui bij de afslag van de A9 naar de A1. Gelukkig hoef ik maar één keer te plassen. Uiteraard weer bij McDonalds. Dat is een vaste stop zo zoetjes aan. Ik probeer te doen of het heel normaal is wat ik doe en wat ik aanheb. Ik geloof ook echt niet dat iemand doorheeft dat er vrijwel niets onder die jas zit. De laatste 40 kilometer. Mooi weer, droge weg en ik ben op tijd. Ik zal half twee niet helemaal halen, maar kwart voor twee gaat zeker lukken (je hebt geen limiet gesteld deze keer). Ik ontspan enigszins en kan me een beetje op de rest van de middag gaan concentreren. Prompt krijg ik het nog wat warmer. Net over de brug gestopt om mijn laarzen om te ruilen. Als ik een paar minuten later uit de auto stap moet ik wel oppassen: er ligt ook hier wat sneeuw. En op die 10 cm hak sta ik buiten niet zo vreselijk stabiel. Ik ben wel van plan om ooit nog eens naar Rotterdam terug te gaan om die man te vertellen hoeveel plezier ik ervan heb. En dan gelijk kijken of hij nog iets moois voor me heeft voor van de zomer natuurlijk. Als ik binnenkom zeg je weinig, dus ik doe mijn jas in de gang al uit. Daar is niet veel licht. Ik had beter door kunnen lopen naar de kamer achteraf bekeken. Voor je uit, dan had jij me ook achteraf kunnen bekijken . En daar ben ik dan. In mijn rode jurkje en mijn zwarte laarzen. Ik zet het eten in de koelkast, de tas terug in de gang en ik geef je je cadeautje. Daarna ga je controleren. Had je echt gedacht dat ik een slip aan zou hebben? Nee toch zeker? Je kut is nat suus. Schokverbod gaat in. Want bij het controleren waren er natuurlijk de eerste schokken (en de enige zo blijkt later). Je doet mijn halsband om. Vraagt of hij niet te strak zit. Ik: "een beetje wel ja." Jij: "Goed zo." Tja... ik had het kunnen weten. Hij zit (heb ik later gezien) zelfs twee gaatjes strakker dan waarmee ik geoefend heb. Vervolgens op mijn knieen naast je stoel. Toen ik binnenkwam was ik even kwijt welke stoel ook alweer van jou was, maar nu ik de richting van de zithoek uitliep wist ik het gelukkig weer. We praten wat, ik drink een paar slokjes thee. Ademhalen is geen probleem, maar slikken wel enigszins. Ik zou niet zo kunnen eten, maar drinken gaat wel. Wat ik voel als ik daar zo zit? Of ik me 'extra' onderdanig voel? Nee, ik geloof het niet. Het voelt vreemd, maar niet veel onderdaniger dan 'normaal'. Ik voel me niet vernederd of zo. Wel subberig. Erg subberig. Zeker als jij me gaat vragen hoe ik me voel, als we praten over waarom ik hierheen gekomen ben? Om op mijn knieen naast jouw stoel thee te drinken? Nee, ik hoop op iets meer dan dat. Waarop? Ik hoop op een lekkere neukbeurt. Besef ik dat de mogelijkheid er in zit dat ik die niet krijg? Dat het weleens gebeuren kan dat ik na het theedrinken 'onverrichter zake' terug naar huis kan? Ja dat besef ik. (Ik hoop wel dat dat niet vandaag is). Het leven van een subje gaat niet over rozen maar over doornen. Toch? Je streelt me af en toe. Komt even achter me staan, hurkt zelfs even achter me geloof ik. Ik concentreer me op allerlei andere dingen dan op het strelen. Ik schok niet. Ik kijk naar de cd's, naar de platen, naar buiten. Probeer de teksten in de krant te ontcijferen. Maar ik schok niet. Naderhand denk ik: dit is niet de manier om me in subspace te krijgen. Niet de manier om me op mezelf en mijn eigen lijf te laten concentreren. Ik denk aan van alles behalve dat. Praat ook over allerlei dingen. Raak steeds meer afgeleid. Mijn knieën gaan zeer doen. Mijn knieën gaan steeds meer zeer doen. De halsband went. Misschien wel omdat mijn knieën steeds meer zeer gaan doen. Voorzichtig probeer ik enigszins te gaan verzitten. Dát is een heel slecht idee. Mijn knieën gaan accuut nog veel meer zeer doen. Ik krijg ook kramp in mijn voeten (met deze laarzen knielen is echt heel ongemakkelijk). Ik moet achter je aan naar de keuken. Op handen en voeten of op mijn knieën. Dan maar op handen en voeten (ook al niet handig met die laarzen). Terug naar de stoel. Ik blijf op mijn hurken zitten. Je streelt me. Je kut wordt steeds natter suus. Ja, dat wel. Ik moet weer op mijn knieën. Dat gaat niet meer. Dat doet nu zoveel zeer dat ik dat niet meer kan. Dan mag ik naar de bank. Kruipen. Om de zithoek heen. Ik red het. Tranen in mijn ogen. Twee kleine verbijtpauzes onderweg waarbij ik mijn gewicht heel even van mijn knieën af kan halen door op de stoel en later op de leuning van de bank te steunen. Maar ik red het. Zonder te gillen, zonder te huilen. Maar het doet wel allejezus veel pijn. Mijn knieën zijn rood, ze branden en ze zijn helemaal ingedeukt. Heel langzaam zakt de pijn. Benen wijd en vingeren. Kom maar klaar. Mag ik dan wel schokken alsjeblieft? Dit gaat niet zonder schokken. Ja, ik mag schokken. Het schokverbod wordt opgeheven. pffffffffft. Mijn lijf reageert heftig en schokt dat het een lieve lust is. Het lijkt wel of het het hele kwartier (langer was het vast niet) wil inhalen. Je kijkt naar me terwijl ik vinger. Naar mijn kut, maar vooral naar mijn gezicht heb ik het idee. We kijken elkaar aan. Ik zie aan niets of het je wat doet. Dat remt me. Mijn plateau was al niet heel erg hoog, maar zakt nog lager. Je merkt het. Je merkt ook dat ik regelmatig naar je kruis kijk en je begint jezelf te strelen. Mijn opwinding stijgt met sprongen. Achter de stoel staan. Je neemt me. Terug op de bank. Vingeren. Op je schoot. Terug op de bank. Vingeren. En eindelijk krijg ik een heel klein orgasme. Naar de slaapkamer. Daar moet ik weer op mijn knieen en je komt achter me zitten en neemt me. Ik kan niet (meer) op mijn knieen zitten en ik laat me op mijn buik op de grond zakken - jij bovenop me. Daarna op mijn zij en uiteindelijk spuit je over mijn buik. Terwijl ik daar zo lig, terwijl we bezig zijn, praat je tegen me. Zeg 't maar suusje. Ik schud nee. Er zit maar één gedachte in mijn hoofd en dat zeg ik niet. ik hou van je. Wat heb je te vertellen suus? Ik vertel niks. Ik denk het alleen maar ik hou van je. Jurk uit. Laarzen uit. Halsband blijft natuurlijk om. Samen in bed. ik hou van je. Je koestert me in je armen. ik hou van je. Je vindt mijn hot spots op mijn rug. Mijn schokknopjes. Ik streel je en later lik en zuig ik je en pijp ik je terwijl jij me vingert. Ik klim bovenop je, maar je bent nog niet hard genoeg en je gebruikt je duim(en). Ik rij over je heen. ik hou van je. Uiteindelijk ga je me slaan. Op mijn rechterbil. Hard. au. Harder. Au. Nog harder. AU. Het krijgt geen ritme. ik hou van je. Soms voel ik de klappen aankomen, soms niet. En eindelijk schreeuw ik het uit. Van pijn. En eindelijk schreeuw ik ook: ik hou van je. Hoewel jij zegt dat ik fluisterde. Ik hou van je. Ik hou van je. Ik hou van je. Tot ik merk dat je het gehoord hebt. But if I didn't say it Het is een soort ontlading. Daarna wordt het schokken minder hevig, het rijden wordt rustiger en ik rol van je af. We liggen weer in elkaars armen en ik kom terug in de realiteit. We beginnen elkaar weer te strelen en deze keer vind ik jouw hot spot. Eindelijk. We neuken nog een keer en doezelen nog heel even na. Douchen. Jij haalt uit de auto mijn warme kleren en ik kook. We eten. Koffie. Naar huis. ©suusje, 2004 |
terug naar verhaaltjes contact |