Welkom bij suusje

Shit. Shit shit shit. Te laat. Ik ben veel te laat. Drie uur was de afspraak en het is al kwart over drie als ik de grote weg afdraai. Ik heb ge-sms-t maar daar heb je niet op gereageerd. Het is nog tien minuten later als stop om mijn schoenen te verwisselen voor mijn laarzen. En bij half vier als ik langs de flat rijd. Ik parkeer de auto, stap uit en loop naar de voordeur. Tring. Geen antwoord. Ik bel nog eens. Niks. Ik loop terug naar de auto. In de auto bel ik je mobiel. Je neemt niet op en ik laat een boodschap achter op je voicemail. Dan bel ik je gewone nummer. Ook daar neem je niet op en ik laat dezelfde smeekbede achter op je antwoordapparaat. "Mag ik alsjeblieft even binnenkomen? Ik moet vreselijk plassen." Ik wacht drie minuten en loop opnieuw naar de deur. Als ik bel wordt de deur opengedaan zonder dat je iets zegt en ik stap snel de centrale hal in. Als ik de lift uitkom sta je zwijgend bij de voordeur en wijst naar de wc: de deur is al open, het licht al aan. Ik doe de buitendeur achter me dicht en zet mijn tas neer. Langzaam knoop ik mijn jas los. Je kijkt naar me. Natuurlijk kijk je naar me, ik heb alleen mijn zwarte jurkje aan. Heel even heb je je gezicht niet in bedwang en zie ik je verrassing... ik kom immers rechtstreeks uit kantoor en je had niet verwacht dat ik dit al aan zou hebben. Maar ik moest onderweg natuurlijk ook plassen en een rit naar jou zou niet compleet zijn zonder stop bij McD. In de invalidentoilet heb ik me razendsnel omgekleed en opgefrist. Ik was toch al te laat dus die vijf minuten konden me ook niet meer redden... of juist wel... Ik hang mijn jas op en loop naar het toilet. Je ogen in mijn rug. Ik wil de deur dicht doen, maar je zet je voet ervoor. "Plassen suus en dan weer weg". Ha. Dat wordt een lange zit, want ik ben supergespannen. Ik doe mijn best maar krijg er met geen mogelijkheid zelfs maar een druppel uit. Ik zucht, probeer te ontspannen, maar met jou daar in die deuropening gaat dat me niet lukken. Echt niet. "Nou... komt er nog wat van.... je moest toch zo nodig". Je wordt ongeduldig. Ik doe de kraan aan en steek mijn hand eronder. Dat helpt. Ik voel mijn sluitspier losser worden en met hele kleine beetjes kan ik gaan plassen. Niet van harte en niet wat moet. "Mag alsjeblieft de deur even dicht?" vraag ik "Zo gaat het niet". Je doet zowaar wat ik vraag en ik ontspan. Eindelijk komt daar dan de bevrijdende straal. Als ik de wc uit kom sta je op me te wachten bij de kapstok. Ik kijk naar je. Je bent boos. Ik probeer uit te leggen dat ik op kantoor vastgehouden werd, dat het niet mijn schuld is dat ik zo laat ben en dat ik toch echt mijn best gedaan heb, maar het heeft niet veel effect. Enigszins besluiteloos sta ik daar. Ik wil niet weg. Ik ben niet hierheen gekomen om weggestuurd te worden. Ik ga voor je op mijn knieen zitten. "Alsjeblieft? Mag ik alsjeblieft blijven?" "Verzin een straf voor me, maar stuur me niet weg alsjeblieft?" Even denk ik dat het zinloos is, maar dan leg je twee tellen je hand op mijn hoofd. Je zegt nog steeds niks maar loopt naar de kamer. Ik kijk om en besluit je te volgen. Op mijn knieen kruip ik achter je aan. Je staat in de keuken, bent bezig met koffie. Ik ga naast je stoel op mijn knieen zitten. "Je bent veel te laat suus. Drie uur hadden we afgesproken en het was half vier." Nogmaals geef ik uitleg. Telefoontje op kantoor vlak voor ik weg zou gaan. Nog even iets uitzoeken, spoedklusje. Hoe ik pas over half twee wegreed bij Babylon omdat daar mijn auto geparkeerd stond omdat ik bij kantoor geen plek had vanochtend. En hoe het ook nog eens druk was onderweg. Maar 't zijn zwakke excuses. Ik had op tijd moeten zijn. Voortaan moeten we half vier afspreken als ik uit kantoor hierheen kom. Of ik moet die telefoon niet meer opnemen. Mijn stem zakt weg. Ik voel mijn tranen hoog zitten omdat ik het niet eerlijk vind. "Ik wil niet weggestuurd worden omdat ik te laat ben. Geef me dan maar straf, dan kunnen we nog iets maken van deze middag/avond. Als je me nu wegstuurt is het voor allebei een verloren dag." "Wat had je voor straf in gedachten suusje?" suusje. Hij zegt suusje. Dan komt het vast wel weer goed :) Voorzichtig ga ik een beetje verzitten. Op mijn knieen zitten is nog altijd niet mijn favoriete bezigheid. "Dat laat ik helemaal aan jou over. Ik ben niet zo goed in het verzinnen van een straf" "Blijf dan voorlopig maar een tijdje op je knieen zitten terwijl ik nadenk over een gepaste straf. Dat vond je vorige keer ook zo leuk toch?" "Liever op jouw knieen" Het flapt eruit. Terwijl ik het mezelf hoor zeggen denk ik: ohoh... dat was geloof ik niet wat ik wilde zeggen... "Op mijn knieen? Op schoot bedoel je?" Ja dat bedoel ik, maar dat is vast niet wat jij gaat begrijpen "Of over de knie?" Je staat voor me en tilt mijn hoofd op. Ik kijk je aan. "suusje wil over de knie. Zozo... " Nee, suusje wil eigenlijk helemaal niet over de knie. Aan de andere kant: alles is beter dan hier nog veel langer op mijn knieen zitten. Ik voel dezelfde pijn opkomen als vorige keer en weet dat ik dit niet lang vol ga houden. Ik knik. Je gaat op de bank zitten en klopt naast je. "Kom maar hierheen suus". Ik wil opstaan. "Nee, op je knieen en via dezelfde route als vorige keer". Om de zithoek heen dus. Je neemt een slok van je koffie. Je hebt voor mij niet ingeschonken. Uiteraard heb je voor mij niet ingeschonken. Ik kruip langs de lange route naar de bank en wil naast je gaan zitten. Waar je geklopt hebt. Maar dat was niet de bedoeling. "Nee suusje... kom maar over de knie". Ik ga over je heen liggen. Je zit op de bank, ik lig met mijn buik op je benen, mijn hoofd voorover. Je streelt me. Over mijn jurkje. Over mijn rug, mijn billen. Het jurkje is kort en bedekt ze nauwelijks. Je schuift het omhoog en steekt je hand tussen mijn lippen. "Je bent weer nat suus. Je kut is nat" Ja. Natuurlijk :) Je streelt nog eens over mijn kont. En dan komt de eerste klap. Niet al te hard. En nog een. Aan de andere kant. En vervolgens gaat het zoals in het kinderliedje: Van je klits klats klandere, van de ene bil op de andere... Net als de vorige keer toen we in bed lagen, toen ik bovenop je lag, ga je steeds harder slaan. Mijn billen beginnen te branden, maar ik voel ook dat ik opgewonden raak. Net als vorige keer. Je houdt op. Je streelt me. Mijn billen. Mijn spleet. Mijn druipnatte kut. "Hoeveel?" Oh god nee hè... ik ben wéér vergeten mee te tellen. Ik had het me nog zo voorgenomen. "Ik weet het niet" "Da's dom suusje" "Ja Meester" "Dan moet ik opnieuw beginnen" En verdomd... dat doe je ook... je geeft me er opnieuw flink van langs. Deze keer tel ik wel mee... elf... twaalf... Je stopt. "Hoeveel suus?" "Twaalf Meester" "Goed zo suusje" Weer streel je me. Heel even. En dan volgen er nog vier venijnige meppen. Intussen brandt mijn kont zo hevig dat ik een schreeuw niet kan onderdrukken. Au!!!! Maar ik voel ook hoe jij opgewonden raakt van wat je doet. "Ga naar de stoel suus" Ik kom overeind en ga naar de stoel. Ik weet wat de bedoeling is. Ik sta achter de stoel en leun over de rugleuning naar voren. Mijn jurkje is nog altijd omhooggeschoven tot in mijn taille en mijn tieten zijn er uit komen rollen toen ik voorover op je knieen lag. Jij knoopt intussen je broek los en komt naar me toe. Je geeft me nog een paar felle petsen en ik schreeuw weer maar dan kom je achter me en stoot met een paar felle stoten diep bij me naar binnen en ik voel mijn hele lijf schokken van genot. ©suusje, 2004

terug naar verhaaltjes contact