Welkom bij suusje

Als één van de bewoners van O(o)ns Genoegen, U/u A/allen welbekend, wil ik U/u graag deelgenoot maken van een van de verhalen uit O(o)ns tehuis zoals mij dat onlangs ter ore kwam. Laat me even aan U/u voorstellen: Hij, man, 96, nog steeds dominant ... zij, vrouw,89, nog steeds onderdanig, en nog steeds zeer gewillig (U/u begrijpt: de rollen zijn willekeurig gekozen) Ze leven in een D/s, 24/7 relatie, hoewel dat inmiddels eerder een 6/7  relatie is geworden (ze slapen veel! ), en zo nu en dan moeten er nog wel  eens puntjes op de i worden gezet. Gisteren nog waagde ze het om je te zeggen tegen hem ... zeg nu zelf .. dat kun je als rechtgeaarde dominant niet laten passeren. Maar ja .. om de krakende en piepende botten te laten bewegen is ook wat. Gelukkig zijn er rollators uitgevonden. Het is nu 2 uur, ze moeten opschieten, want over 2 uur komt de  wijkverpleegster (pittig wijffie) langs voor de wekelijkse wasbeurt. Zij, inmiddels bloot, want ze weet nog best hoe het hoort, nee... niet in Presentie, want dan komt ze nooit meer overeind, gewoon... geleund op de Libertystoel, in het midden van de kamer. Met een ietwat nerveuze (het was al even geleden, de laatste keer), doch anderszins blije (ik snap dat nooit: blij als je wordt gestraft!?!) oogopslag voorovergebogen, wachtend op wat komen ging. Helemaal geluidloos ging dat niet meer, maar hij trok de riem van tussen de broeklussen , waarna de broek prompt tot op de magere heupen zakte, en hij bijna voorover donderde (hij moest de rollator even loslaten nietwaar?), met een vastberaden trek pakte ie de riem bij de gesp, wikkelde die enkele malen om de magere hand, en bewoog zich in de richting van dat stoute meisje. Hief de hand omhoog, met daarin de riem .... En net op dat punt schoot de rollator vanonder hem, natuurlijk vergeten die op de rem te zetten, en hij donderde voorover, met zijn gezicht op de dwarsstang ... waarbij hij zijn gebit brak (waren nog wel zijn eigen tanden!) ... Waarop zijn lieve onderdanige echtgenote zich snel (relatief gesproken dan) omdraaide en met schrik en ongeloof op haar lieve rimpelige gezichtje vroeg: Meester, hebt u wel uw ziekenfondspremie betaald ? En met trots bekeek ze de ravage: hij had zich toch maar weer bereid getoond zijn plicht te vervullen. Waar een wil is, is meestal een weg ! © HMM, 2004

terug naar verhaaltjes contact