Ik geef hem een wink. Eigenlijk wil ik hem op een vriendenlijstje of zo, maar die optie is er niet hier. Later kom ik er achter dat je hem of haar dan favoriet moet maken.

Maandags krijg ik een wink terug. 2500 vindt mijn profiel wel interessant, maar is 100% hetero, dus ik moet vooral niet denken dat hij iets zal willen met mij én mijn twee mannen. Ik stel hem gerust: ik geef over het algemeen ook de voorkeur aan enkelvoudige contacten.

We mailen intensief op dinsdag en spreken af voor donderdag uit kantoor. Een drankje op het Plein: kan het Haagser? En waar ontmoeten ambtenaren elkaar anders?

Het mailen gaat woensdags door. Er komen smsjes bij. Eind van de dag verzucht hij: en dan te bedenken dat je zo dicht bij zit! (Ik werk op een ander ministerie, maar we zitten wel allebei op die Haagse vierkante kilometer). Ik schrijf terug dat ik de boel ga afsluiten en dat ik dadelijk nog dichterbij ben: als ik met de trein van half vier naar huis ga.

Terwijl ik richting CS loop, betrap ik mezelf erop dat ik om me heen loop te kijken naar lange mannen. Maar dat zou te gek zijn, dus als ik bij perron 1 een man zie die vluchtig naar me kijkt, maar meer verdiept lijkt in zijn krantje, loop ik snel door naar mijn trein. In de trein stuur ik hem een smsje. "Er stond een lange man met een krant bij perron 1". "Ja", schrijft hij terug, "ik zag je. Je had zwarte gympen aan en een zwartwitte tas".

Jeetje! Hij was het echt! Anders kan hij nooit weten van die tas!!! Wat leuk. En wat stom dat ik hem nou toch niet heb aangesproken!

Donderdags gaat het mailen en sms-en onverdroten voort. Ik vertel hem wat ik aan heb, maar dat hij me uiteraard aan mijn tas zal kunnen herkennen. Hij vertelt me waar hij in het café waar we hebben afgesproken zal staan.

Dat is niet moeilijk. Hij is de enige als ik binnenkom. Wij zijn blijkbaar allebei luxe ambtenaren, die vroeg weg kunnen. Hij is inderdaad lang. En hij heeft een leuk gezicht. Hij verslindt me met zijn ogen. De hele tijd. We praten, hij vertelt, ik vertel. We lachen, kijken elkaar aan en praten nog meer. Het heeft iets surrealistisch omdat we over onderwerpen praten die niet gebruikelijk tussen twee 'collega's' in een bar besproken worden. We hebben het over mijn onderdanigheid, over mijn website, over mijn dates, over zijn huwelijken, zijn afspraken. Over hoe het 'na een paar jaar saai wordt', en over hoe ik dit zo openlijk kan doen, wat in wezen heel bijzonder is. We zijn allebei geil, maar we blijven praten en flirten. We gaan na twee-en-half uur uit elkaar met een kus en een knipoog. Hij richting station, ik richting stad. Ik kijk nog één keer om en zie hem verdwijnen in de menigte. Nagenietend loop ik naar mijn bus.

Wordt zeer zeker vervolgd.