Welkom bij suusje

Voldaan zak ik in de stoel. De trein heb ik in ieder geval gehaald. Het is zondagmiddag en ik ben onderweg naar Utrecht. Mijn eerste BDSM-feest. Ik kijk om me heen... mooie Duitse trein met aparte wagons. Daar had ik niet op gerekend, maar het komt me wel goed uit. Ik voel me niet heel erg op mijn gemak in mijn kleine, zwarte lakjurkje en mijn hoge zwarte laarzen. Gelukkig heb ik mijn lange, zwarte jas eroverheen. Heerlijk om in weg te duiken. Als de trein wegrijdt, ontspan ik een beetje. De trein stopt alleen maar in Gouda en Utrecht en ik zit alleen in de coupé. Met een beetje mazzel blijft dat zo tot aan Utrecht toe. Ik geeuw. Vannacht niet zoveel geslapen. Vreselijk liggen twijfelen of ik wel zou gaan en wat ik aan zou doen. Ik merk niet dat ik wegdoezel tot in de buurt van Gouda de conducteur mijn kaartje vraagt. Nu opletten, de volgende halte is Utrecht. Ik word wakker als de deur van de coupé dicht klikt. Ik schrik: de conducteur was al geweest, die hoeft hier niet meer te zijn. Ik kijk op en zie een lange man bij de deur staan. De trein begint weer te rijden en ik zie nog net het bordje: station Utrecht. Shit... hier had ik eruit gemoeten. Ik schiet overeind, maar realiseer me dat ik veel te laat ben. De man is intussen gaan zitten. Mijn jas is half opengevallen en ik zie ineens dat hij naar me kijkt. Naar mijn knie. Naar mijn been waar het randje van mijn kous zichtbaar is. Mijn jurkje is zo kort dat dat niet te zien is. Hij slikt en ik zie aan zijn gezicht dat hij zich afvraagt of er nog wel iets anders onder mijn jas zit dan alleen een paar kousen. 't Is een knap gezicht trouwens met een mooie grijze bos haar erboven. Ik loop naar de deur en daarbij moet ik langs hem. Hij legt zijn hand op mijn arm die naar de deurkruk grijpt. "Wat is er?", vraagt hij. Ik zeg: "Ik moest er hier uit". "Dat gaat niet meer lukken vrees ik". "Nee, daar ben ik ook bang voor. En deze trein stopt pas weer in Arnhem. Als ik dan op een trein terug stap ben ik veel te laat voor mijn afspraak in Utrecht". Hij kijkt me aan, nog steeds zijn hand op mijn arm. "Dat zou jammer zijn. Wat is het voor afspraak? Een feestje?" Ik ga weer zitten. Niet op mijn oude plekje, maar naast hem. Hij laat eindelijk mijn arm los en ik schuif een beetje opzij. "Ja, een feestje", beaam ik. En ik voel dat ik een kleur krijg. Hij knikt naar mijn, weer blote, knie en zegt: "Leuk feestje, zo te zien". En met die woorden staat hij op en trekt het gordijntje van de coupédeur dicht. "Laat eens zien wat er verder onder die jas zit". Ik kijk hem aan. Dat was geen vraag. Dat was een commando. Ik aarzel. Hij merkt mijn aarzeling en komt een stap in mijn richting. Ik zit nu weer in de hoek bij het raam. Verder achteruit kan ik niet. De man staat voor me en doet zijn eigen jas langzaam uit. "Nou... komt er nog wat van? Schiet eens op... we hebben niet zoveel tijd voor Arnhem en ik wil weten wat voor vlees ik in de kuip heb". Onder zijn jas draagt hij een trui en een spijkerbroek. Hij pakt me bij mijn haar en duwt mijn hoofd achterover. Dan pakt hij mijn jas. "Maak je hem zelf los of moet ik de knopen eraf trekken?". Dat laatste lijkt me niet handig voor later, dus ik maak mijn bovenste knoop los. Mijn handen trillen terwijl ik de tweede knoop losmaak. En de derde. De man wordt weer ongeduldig en schuift de jas al open als ik nog aan de vierde en laatste knoop bezig ben. De knoop springt eraf en ik hoor hem de hoek van de coupé in rollen. Al mijn zintuigen staan op scherp. Ik zie de licht/schaduwplekken van de bomen waar we langs komen, hoor het suizen en het boenkedeboenk van de wielen op de rails, ruik de opwinding van de man. En die van mezelf. De man likt met zijn tong langs zijn lippen en hij slikt als hij mijn jurkje ziet. Zwart lak, heel strak, heel kort, heel diep decolleté. Tja… Zijn reactie was voorspelbaar. Daar had ik het zorgvuldig voor uitgezocht immers. Om te verleiden. Maar niet een willekeurige medepassagier in de trein. Op dat moment wordt er op de deur geklopt. Ik kan er niets aan doen dat een zucht me ontsnapt. De conducteur! De man sist “houd je koest” en graait mijn tasje bij zich. Ik sla mijn jas dicht terwijl hij de deur een klein eindje opendoet en ik hoor hem praten en lachen met de conducteur. Hij legt uit dat we oude bekenden zijn en elkaar toevallig tegen het lijf liepen toen ik uit- en hij in wilde stappen in Utrecht. Dat hij naar Hamburg moet en dat ik voor de gezelligheid en om bij te kletsen een eind meerijd. Hij wil graag voor me bijbetalen tot Osnabruck en als ik nog verder meereis zal hij dat regelen met de Duitse conducteur. De conducteur kijkt een keertje half naar binnen, maar ik durf amper naar hem te kijken en het kaartje is gauw geregeld. Osnabruck? Hamburg?!? Het eindpunt van deze trein is Wladiwostok!!! De man komt weer voor me staan en kijkt me aan. “Zo. Dat geeft ons even wat tijd alleen. Voor de grens alleen nog Arnhem en daar stapt toch nooit iemand in. En anders zoeken ze maar een plek in een andere coupé. Doe je jas helemaal uit". Dat laatste weer op een commandeertoon. Ik sta op en doe wat hij zegt. Ik kan niet anders dan hem gehoorzamen. Ik voel me bijna naakt. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat dit jurkje ‘wel kon’. Het verbergt niets, integendeel: het accentueert op een overweldigende manier mijn vormen. Al mijn vormen. De man steekt zijn hand onder mijn rok en trekt me aan mijn kut naar zich toe. Hij lijkt nauwelijks verrast om wat hij voelt: gladgeschoren lippen en uiteraard geen slipje. Ik ben wel verrast. Zijn vingers glijden moeiteloos mijn natte lippen binnen. Mijn lijf reageert heftig op deze onverwachte ontmoeting! de Meester vervolgt... Wat te doen in een besloten treincoupé van Utrecht naar Arnhem? Ik stuur je, in je veel te kleine jurkje de trein in om twee koppen koffie te halen in de restauratiewagen. Je voelt je bekeken en door heel wat mannenogen uitgekleed. Een hoerig gevoel, dat je stiekem best een beetje opwindt. Terug in de coupé liggen er twee leren boeien op je te wachten. Ik vraag je met je rug naar me toe te gaan staan en bind de leren banden om je enkels. Verrast merk je dat ik een spreidstok bij me heb waaraan ik de boeien bevestig. Je benen staan zo een meter uit elkaar; als er nu een conducteur binnenkomt, heb je weinig meer te verbergen... Met je handen houd je je vast aan het bagagerek, zodat de bewegingen van de trein je niet uit balans kunnen brengen. Ik ga zitten op de bank en schuif je korte jurkje langzaam over je billen omhoog. Ik geef je opdracht om in je volle naaktheid voor het raam te gaan staan. Zo toon je jezelf aan duizenden mensen die de trein voorbij zien komen. Ze staan te wachten voor de overgang, op een klein perron waar alleen de stoptrein stopt of ze staan voor een raam van een van de huizen aan de spoorlijn. Weliswaar zien ze je slechts in een flits, maar toch... Wat een prettig gezicht! Je hangt een beetje voorover, je billen naar achteren en je benen gespreid. Dat biedt me een onbelemmerde blik op je gladde spleetje, dat glinstert van het vocht. Station Arnhem kan niet ver meer zijn, dus ik laat er geen gras over groeien. Ik laat een vinger tussen je lippen glijden, langzaam naar boven waar ik 'm in één rustige beweging in je kontgaatje duw. Hij is zo nat en zo glad, dat dit bijna vanzelf gaat ­ ik voel je spieren spannen om m'n vinger. M'n andere hand spreidt je lippen en je voelt een vinger ritmisch over je clitje glijden. "Niet zomaar klaarkomen he Suusje", hoor je me zeggen. "Eerst netjes vragen!" Maar je houdt het niet meer "Mag het, mag het..." hoor ik je smeken. "Vooruit dan maar, laat je maar gaan", hevig schokkend kom je klaar. Er lijkt geen einde te komen aan je orgasme. Ik laat het goedkeurend gebeuren en merk dat de trein vaart mindert. Snel maak ik de boeien los en trek je jurkje naar beneden. De trein glijdt het station binnen. Je bent helemaal rood van de opwinding, trekt je jas aan en verlaat de coupé met trillende benen. En dan moet het feestje nog beginnen... Terug naar Utrecht Met trillende benen stap ik uit. Ik overweeg om hulp te vragen, maar ben bang dat dat de zaak alleen maar zal verergeren. De trein naar Utrecht staat klaar voor vertrek en ik haal 'm nog net. Niet weer een lege coupé. Ik ga gewoon in een normale wagon zitten, waar ook al andere mensen zitten. Mijn jas houd ik angstvallig gesloten door mijn handen in mijn zakken te houden. Hee… wat voel ik daar? Ik haal een papiertje uit mijn jaszak. In een vreemd handschrift staat daar: 'de groeten van Boris'. Wladiwostok. Natuurlijk. ©suusje (met dank aan S voor het traject Utrecht-Arnhem)

terug naar verhaaltjes contact