Welkom bij suusje

"Als jij te laat komt, krijg ik dan bonuspunten?" Ik stuur het sms-je om precies half twee. Ik sta al een kwartier bij het benzinestation bij Alexandrium. Want te laat komen zou strafpunten opleveren. We kennen elkaar sinds een week of wat via de chatroom. We hebben een aantal keren contact gehad via messenger en vandaag gaan we echt kennismaken. Vier kledingstukken. Meer niet. "Schat. Twee kousen en twee schoenen zíjn vier kledingstukken. Maar zo kan ik niet over straat." Het mogen er zes worden. En ik moet zorgen dat ik om half twee uiterlijk bij de afslag Alexandrium ben. Bij het benzinestation daar vlak achter. Te laat komen levert strafpunten. Evenals meer kledingstukken. Ik heb een kort jurkje aan met splitten aan de zijkant. Je ziet duidelijk de bovenkant van mijn kousen en een stukje bloot been daarbovenuit als ik loop. Vanochtend naar kantoor droeg ik het als bloes. Met een rok eroverheen. Want ik had geen tijd om me om te kleden als ik op tijd in Rotterdam wilde zijn. En nu sta ik dus al een kwartier op de afgesproken plaats en jij bent in geen velden of wegen te zien. Mijn mobieltje piept. "Kom naar de BP aan de kant van Omoord en parkeer daar". O jee. Ik grijp het tigduizendstratenboek van de Shell en kijk waar je me heen wilt hebben. Ik ben geen vriendjes met de topografie van Rotterdam. Alexandrium is één van de weinige plekken waar ik zo naartoe rijd. Omoord is achter me. Aan de andere kant van de grote weg. Natuurlijk. Daar is vast en zeker ook een benzinestation. Daar had ik niet aan gedacht. Maar de Total waar ik nu sta is aan de kant van Alexandrium. Dus ik had het wel goed afgesproken. Ik rijd het benzinestation uit, draai bij de stoplichten en rijd onder de A20 door. Yep. Vijftig meter verder is een BP-station. Ik rijd er op en langzaam overheen en weer af. Geen plek. Aan de overkant wel, langs de B-weg, dus ik keer weer en parkeer daar recht tegenover het tankstation. Ik sms: "geen plek. Ik sta recht aan de overkant". Ik denk dat ik je nu zo wel zal zien aan komen rijden of lopen. Ik doe het frontje van de radio alvast weg en de raampjes van de auto dicht. Ik stap even uit, maar na een minuut of twee weer in. Eindelijk piept mijn mobieltje weer. "OK. Loop naar de overkant waar kinderen spelen. Rechts. Je komt langs volkstuintjes. Wacht daar op het bankje". Ik stap uit, pak mijn tas en doe de auto op slot. Ik sta al aan die overkant en ik zie de voetballende kindertjes. Ik twijfel uiteraard even of ik nu links of rechts moet... sta ik met mijn gezicht de goede kant uit? Ik zou zo graag eenduidige instructies hebben. Ik gok. En na een paar meter kan ik inderdaad zien dat daar volkstuintjes zijn. 't Zijn zelfs schooltuintjes! Met vogelverschrikkers!! Ik sms dat het wel even kan duren, want dat ik op mijn pumps nou eenmaal niet hard loop. En ik vraag voor de zekerheid of het bij de rotonde is. Als ik daar bijna ben zie ik rechts twee bankjes en een stukje daarachter lijkt iemand te staan. Langs een fietspad, bijna verborgen door struikgewas. Later blijkt dat jij dat inderdaad bent. Op dat moment krijg ik weer een sms-je: "Hier links". Net wat ik gedacht had. Ik ga op een van de twee bankjes zitten en sms: "Ik ben er". "Ogen dicht". En daar zit ik dan. Op een bankje in Omoord aan een rotonde. In een veel te kort jurkje te wachten op een vreemde meneer. Met mijn ogen dicht. Als er nou nog zon was, kon ik de illusie van een zongenietende mevrouw met lunchpauze in stand houden maar uiteraard is het vandaag niet echt zonnig. Bovendien ben ik veel te gespannen om een ontspannen zonnende indruk te maken. Ik hoor je niet aankomen, maar krijg uit het niets een enorme zoen. Je wringt je tong bij me naar binnen en we maken op deze manier eerst uitgebreid kennis. Daarna moet ik met je mee lopen. Niet terug in de richting van de auto zoals ik dacht, maar in de richting van een woonwijk die achter de sportvelden en de schooltuintjes ligt. Net voor we op het pleintje zijn waar de huizen beginnen ga je naar rechts. Maar daar is toch niks? Daar is alleen een hek. Maar tussen dat hek en het fietspad is nogal wat struikgewas en daar is een soort paadje. Stadskinderen zouden dit een bos noemen en het biedt voldoende bescherming tegen spiedende ogen om gebruik van te maken. Aan de andere kant van het hek is een parkeerterrein, maar ook daar staan struiken. Je laat me een eindje het bos in lopen en zet me tegen het hek. Nu hebben we tijd en gelegenheid om nog wat nader kennis te maken en je handen dwalen over mijn lichaam. Je telt de kledingstukken... behalve de schoenen en kousen zijn dat een BH en het veel te korte jurkje. Maar het jurkje gaat omhoog en je haalt mijn borsten uit mijn BH. Ik sta nu bijna naakt tegen een hek midden in een woonwijk in Rotterdam. Min of meer afgeschermd van de openbare weg door struikgewas. En ik hoop dat er niemand zijn hond komt uitlaten hier. En dat jij het terrein achter me in de gaten houdt. Je kneedt en knijpt in mijn borsten. Ik schok en af en toe kerm ik. Je bent hardhandig maar ik kan het hebben. Je dwingt me op de grond, op de klimop. En ik ben blij dat we niet in Amerika zijn, zodat het geen poison ivy is waar ik nu op lig. Ik pijp je terwijl jij me vingert. Dan sta je op, zegt me weer dat ik mijn ogen dicht moet doen en je loopt weg. Niet ver want ik hoor je gelukkig snel weer terugkomen. Je hebt ergens een stel klemmen vandaan gehaald die je op mijn kutlippen zet. Ik moet doorgaan met pijpen terwijl jij met mijn kut speelt en het duurt niet lang voor je klaarkomt en in mijn mond spuit. Het voordeel van deze locatie is dat ik het met een flinke boog kan uitspugen! We zoenen nog wat en fatsoeneren onze kleren. Dan lopen we terug naar mijn auto. De jouwe staat ergens aan de overkant, achter het tankstation. Er is geen tijd voor meer, maar het was natuurlijk ook zo bedoeld: even kennismaken. That's it. De volgende keer wordt vast en zeker langer. Heb ik eigenlijk nog strafpunten verdiend vandaag? ©suusje, 2004

terug naar verhaaltjes contact